tekst door Batist Larros
Voor Fokelien is de wereld niet plat. Een gezicht is meer
dan een voorkant, een persoon is meer dan een
silhouet. Uit deze vaststelling heeft ze een conclusie
getrokken die tot uiting komt in haar werk: een schilderij
is meer dan een afbeelding op doek.
De gelaagdheid die de werkelijkheid kenmerkt, komt in
haar werk op verschillende wijzen terug. door gebruik
te maken van transparante materialen zoals polyester-
glas en vitrage en die in lagen over elkaar te monteren,
lukt het haar om meerdere aspecten van een onderwerp
tegelijkertijd te laten zien. Zo zien we een figuur zowel
lopen als stilstaan, een kop toont op hetzelfde moment
angst en rust, plezier en verdriet.
Niet altijd is het platte vlak binnen een lijst geschikt voor
de verwezenlijking van een werk. Het bolt dan naar
voren of naar achteren, het maakt zich los uit de lijst of
heeft de ruimte om zich heen helemaal nodig. Dan hangt
Fokelien het aan het plafond en kan je er om heen lopen.
Zo is de ruimte lijst geworden.
In meer opzichten beïnvloedt de ruimte waar het werk
hangt de beleving ervan: de kleur van de muur is de
kleur van het passe-partout, de uitstekende vorm van
het werk werpt een schaduw, het zonlicht verandert
de transparantie.
'De mensen moeten bij mijn werk blijven stilstaan', zegt
ze. En ze bedoelt daarmee dat er zoveel tegelijkertijd te
zien en te beleven is, dat de kijker daar de tijd voor moet
nemen. 'Het gaat om het kijken, het kijken en zien'.
Batist Larros, Amsterdam 2006